Corona Afsprakenlijn 

Sinds oktober 2020 werk ik als call-agent bij de Corona afsprakenlijn. Ofwel: het inplannen van coronatesten. Ik ben daar begonnen, omdat het toen echt wel duidelijk werd dat corona niet zomaar de wereld uit zou zijn en ik mijn steentje wilde bijdragen om de wereld weer "normaal" te maken. 

In de maanden dat ik nu afspraken inplan is er veel verandert. Regels veranderen om de haverklap, inzichten van de virologen en andere medici ook en dat maakt het er niet altijd even makkelijk op. Mensen snappen niet waarom de ene week de regels zus zijn en een week later het compleet anders is. En voor ons, als agents, maakt dat het werk er niet makkelijker op. Maar we doen ons best om alle burgers die bellen zo goed mogelijk te helpen en zo snel mogelijk een afspraak in te plannen.

Toen ik in oktober begon was het een gekkenhuis. Ik werd letterlijk in het diepe gegooit en vroeg me af waar ik in hemelsnaam aan was begonnen. Testlokaties waren er nog niet veel, burgers die getest wilde worden wel. Dus was het zoeken en nog eens zoeken naar een testlokatie, het liefst niet aan de andere kant van het land en ook nog zo snel mogelijk. Het kon dus wel gebeuren dat mensen pas na 2 of zelfs 3 dagen ingepland konden worden. De meeste mensen snapten het wel, toonden begrip, maar een enkeling wilde het niet begrijpen en werd boos. De eerste paar dagen werd ik daar erg onzeker en best gefrustreerd van, ik wilde ze graag helpen, maar kon toch ook niks aan de situatie veranderen. Gelukkig waren er ook fijne gesprekken en waren mensen oprecht blij als je ze wel kon helpen. Dus na een week was ik al aardig door de wol geverfd, had ik mijn vuurdoop wel gehad en had ik het gevoel dat ik alles wel aan kon. En wat nog fijner was, het werd iets minder druk aan de telefoon. Niet omdat de mensen minder belden, maar omdat er steeds meer collega-agents in de lijn kwamen. Het was niet meer zodra je ophing gelijk een nieuw gesprek, er kwam tijd tussen. Eindelijk even paar minuten tijd om "adem te halen" tussen calls door en snel een paar slokken koffie te nemen.

Gelukkig kwamen er ook teams waar je automatisch in werd gezet. Op die manier kon je met je directe teamleden een lastige situatie overleggen, of even mopperen over die vervelende beller. Maar ook leuke/mooie/gezellige situaties werden (en worden) gedeeld. En dat is fijn, want iedereen werkt vanuit huis, collega's ken ik wel, maar ook niet. Ik zie ze soms als we een meeting hebben via Zoom of Teams, hoewel dat natuurlijk toch anders is dan iemand in levende lijve te spreken.

Mijn team heeft al heel wat meegemaakt. We hebben 2 supervisors gehad en nu hebben we onze 3e. We hopen allemaal dat zij voor altijd onze supervisor blijft, wat een topwijf! Ze staat altijd voor ons klaar, helpt als we ergens mee zitten, steunt ons door dik en dun en geeft ons een zetje in de goede richting als dat nodig is. Maar eigenlijk is mijn hele team zo. We zijn er voor elkaar, lachen met elkaar, maar huilen ook met elkaar. 

Het is een tijdje wat rustiger geweest, maar de laatste weken is het weer flink druk, de beruchte 3e golf is begonnen. Vooral de maandagochtenden zijn spitsuren. Weer "ouderwets" druk, geen tijd voor koffie tussendoor. Maar nu duurt het niet meer de hele dag, want rond 11 uur neemt het af en wordt het weer wat rustiger. En wat nu wel fijner is, ondanks de drukte, dat we mensen wél snel kunnen inplannen. Burgers zijn er ook meer aan gewend om een testafspraak te maken, snappen dat ze niet altijd dezelfde dag een test kunnen doen, maar dan wel de volgende dag. Ook dat hoort bij het "nieuwe normaal"; heb je klachten, even bellen voor een coronatest. 

Maar ik hoop eigenlijk dat ik heel snel mijn ontslag krijg bij de coronalijn, want dan is de pandemie voorbij. Nog nooit zou ik zo blij zijn met ontslag, dan is dit "nieuwe normaal" hopelijk al snel weer achterhaalt.